با دستی که روش داغِ سیگاره،
می نویسم: راه ادامه داره

می نویسم: عشق زیرِ رگباره،

اما می تپه نبض ستاره...

بذار رو جنگل تبر بباره،
بذار قیچی شه اوجِ فواره،

کی می گه که این آخره کاره؟
ترانه تو این خونه بیداره...

شکنجه م کن و کتکم بزن
رؤياهام تموم نمی شن با من

بازم یه نفر فریاد می زنه!
بازم یه نفر قرق می شکنه!

با تنی که از دشنه گلگونه،
می نویسم تا عالم بدونه!

بدونه فصل فانوس کُشونه
زیر پاهامون دریای خونه...

اگه دنیامون شکلِ زندونه،
اگه ترسی تو چشما پنهونه،

آخر آزادی آواز می خونه!
آخر تاریکی می ره از خونه...

شکنجه م کن و کتکم بزن!
رؤياهام تموم نمی شن با من!

بازم یه نفر فریاد می زنه
بازم یه نفر قرق می شکنه!

ترانه ای از یغما گلرویی

شراب میدهند هان! ... دو دست را سبو بگیر

حالیست مرا مدهوش و بیخود از شراب نخورده و هدبنگ های درویشانه در دامان ضرباهنگ امواج دف ! با یاد کنسرتی بیش از یک سال پیش با صدای گرم فرمان فتحعلیان و گرمای می ناب اشعارش که در سبوی شکسته مان میریزد در این تنهایی مام میهن ، در این خفقان التماس و خون با اشک و شبنم و شراب انار لبهای گلگون گشته از آواز حقیقت !

دو بیت از شکر بخوان ، سه مصرع از عسل بگو

تا در مستی بخوانم و سر بگردانم و زلف پریشان کنم از اینهمه شیرینی استبداد که عدالت مولا را در کف ترازو یی له شده در کف خیابانها قلم میزنند و هو حق بزنم از طلوع دف شمس و ترانه های مولانا !
روز قلم، روز نوشتن انسان، روز نوشتن، و نشکستن و خط نخوردن نوشته ها، نوشته های او، همان او که همینک به جای اینکه قلم را میان انگشتان بگیرد و بر مغزش بفشارد، قلم را در میان انگشتانش میفشارند و بر مغزش میکوبند. او را میشناسی، همان که با یا علی قلم میزد و تنها جرعه ای از عدالت طلب میکرد تا با شراب خیالش سودا کند، همو که عشق را میسرود و از خون منزجر میشد. هم او که نیست، چون تو، چون من و چون همه. من هم او را نمیشناسم. من هم نمیدانم او کیست. اما میدانم شاید روزی در آینه او را ببینم و به دیدنش افتخار کنم.

به احترام نور او ... قیام کن قیام کن

در آسمان ترین زمین ... ستاره زد، سلام کن

پ.ن: تولد مولا علی ، روز قلم های در دست نشکسته، فردای قلمهای دست نشکسته مبارک